Sunrise | wystawa zbiorowa | WGW 2014

1-_MG_0179
2-_MG_0208
3-_MG_0210
4-_MG_0215
5-_MG_0200
6-_MG_0205
7-_MG_0182
8-_MG_0192
9-IMG_0463
10-IMG_0467
11-_MG_0096
12-_MG_0093_1
13-_MG_0079
14-_MG_0087
15-_MG_0142
16-_MG_0072
17-_MG_0085
18-_MG_0080
19-_MG_0077
20-_MG_0034
21-_MG_0038_1
22-_MG_0043_1
23-_MG_0124
24-_MG_0044_1
25-_MG_0129_1
26-_MG_0041_1
27-_MG_0090_1
28-_MG_0005
28-_MG_0012
29-_MG_0015
30-_MG_0120
31-_MG_0119
32-_MG_0118
33-_MG_0016
33-_MG_0025_1
34-_MG_0024_1
35-_MG_0019
36-_MG_0017
37-_MG_0060_1
38-_MG_0063_1
41_MG_0106
39-_MG_0067
40-_MG_0054_1
42-_MG_0131
43-_MG_0176
44-IMG_0464
45-IMG_0466

 

„Żeby nie stracić z oczu słońca“ – tak w skrócie opisać można funkcję wielkoformatowej rzeźby Mikołaja Moskala SUNRISE/SUNSET, która w niedalekiej przyszłości zostanie ustawiona w przestrzeni publicznej Warszawy.  Planowana konstrukcja jest abstrakcyjną formą geometryczną złożoną z podstawowych kształtów: kwadratu, koła i dwóch prostokątów. Najważniejszym i – chciałoby się napisać – naturalnym elementem rzeźby są promienie słoneczne, które o wschodzie i zachodzie przechodzą przez pole wycięte w jej licu. Wystawa  Sunrise  bierze za punkt odniesienia zarówno rzeźbę Mikołaja Moskala jak i sam temat  – niezwykle pojemny, wdzięczy, liryczny – początku, narodzin, stanu zerowego. W tej pojemnej metaforze wyróżniamy w sposób szczególny trzy kategorie: rytm, właściwości fizyczne (barwa, temperatura, światło etc.) i doświadczanie w czasie, wokół których zbudowana jest narracja ekspozycji.

Alicja Bielawska buduje schronienia-namioty, podstawowego „modelu“ i w podstawowych kolorach, z których jeden unosi się ponad ziemią. Bownik w duecie z Marceliną Gunią wykorzystują temperaturę światła wschodzącego i zachodzącego słońca, nawiązując do formalnych eksperymentów w tradycji awangardy. Janusz Łukowicz z charakterystycznym dla siebie absurdalnym humorem prezentuje druk akcydensowy „Księgę wejść i wyjść“ wypełnioną tuż po przebudzeniu i przed zaśnięciem, w której w rubryce „cel“ stawia symbol „nie dotyczy“. Michał Grochowiak podważa realność fotograficznego przedstawiania słońca, wprowadzając do obrazu element, który jedynie odtwarza słoneczne właściwości. Magdalena Karpińska zwraca uwagę na właściwości barwy i światła, oddając wrażeniowość wczesnej pory dnia. Cykliczność i rytm eksploruje w swojej instalacji audio-video Anna Zaradny.

Traktując nieistniejącą jeszcze rzeźbę Moskala jako jednocześnie punkt wyjścia i punkt dojścia prac zebranych na wystawie, tworzymy jej kontekst dwojako – pokazując dzieła współczesne, zainspirowane tematem Sunrise, ale i uzupełniając ekspozycję o dzieła historyczne, wykorzystujące słońce jako element twórczości np. przez artystów polskiej neoawangardy. Słońce – obraz słońca, światło słoneczne, czy rzucany przez nie cień – pojawia się w cyklach Andrzeja Lachowicza, Zdzisława Jurkiewicza, Romualda Kutery,  Andrzeja Jórczaka czy Jolanty Marcolli w ramach dopełniającego wystawę zbioru referencji oraz prac historycznych z lat 70. i 80. w wyborze Mariki Kuźmicz z Fundacji ARTon.

(Marika Zamojska)

 

Sunrise

Artyści: Bownik i Marcelina Gunia, Alicja Bielawska, Michał Grochowiak, Agnieszka Grodzińska, Magdalena Karpińska, Janusz Łukowicz, Mikołaj Moskal, Anna Zaradny
Kuratorka: Marika Zamojska
Konsultacja merytoryczna: Marika Kuźmicz
Aranżacja: Mikołaj Moskal
Produkcja: Katarzyna Iwańska

26.09 – 25.10.2014

wernisaż wystawy był częścią głównego programu Warsaw Gallery Weekend
Galeria Starter (Andersa 13) i Autor Rooms by Mamastudio (Lwowska 17/7)
mecenasem realizacji rzeźby Mikołaja Moskala jest Fundacja Zwierciadło

 

Dokumentacja fotograficzna: PION/Przemysław Nieciecki i Basia Kuligowska